หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปกับการเริ่มงานใหม่ที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม สถานที่ใหม่ เพื่อนร่วมงานใหม่ และตำแหน่งงานใหม่ที่สูงกว่าเดิม  จะว่าไปก็เกร็งๆเหมือนกันครับ เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาผมเองไม่ชอบยุ่งกับนาย หรือว่าหัวหน้าเท่าไหร่  ผมเคยแม้กระทั่งมีปัญหากับหัวหน้าเพราะว่าไม่ชอบวิธีการทำงาน ไม่ชอบการบริหารบุคลากร  แต่วันนี้กลับต้องมาเป็นหัวหน้าคน  มีคนร้อยพ่อพันแม่อยู่ในการดูแล แม้ว่าจะยังไม่ได้เริ่มงานอย่างเต็มตัว แต่ก็เริ่มรับรู้ได้แล้วว่า “เหนื่อย”

ก่อนออกมาเริ่มงานที่นี่ หัวหน้าเก่าก็เตือนว่า  คนอย่างแกคงต้องใจเย็นขึ้นอีกหน่อย เพราะที่ผ่านมาผมเป็นคนใจร้อนมาก แล้วก็มีอีกอย่างที่เค้าพูดแล้วทำให้รู้สึกเห็นใจเค้า  และเข้าใจตัวเองขึ้นมาทันที เค้าบอกว่า  “แล้วแกจะรู้ว่าเป็นหัวหน้าคนมันยากยังไง”

เริ่มงานมาตั้งแต่ต้นเดือนแล้วครับ  ก็ต้องไปรีเฟรชงานตามแผนกต่างๆเพราะว่างานบางอย่างก็ทิ้งมานานจนเกือบลืมแล้ว  ตอนนี้ก็ทำอยู่แผนกรูมเซอร์วิสครับ ไม่ชอบเลยครับ มีความรู้สึกเหมือนเดจาวู เรื่องมันมีที่มาครับ 

เรื่องของเรื่องคือผมเคยฝึกงานรูมเซอร์วิส แล้วนั่นก็เป็นที่แรกที่ผมได้เจอคนคนนึง  ได้ทำความรู้จักและสนิทสนมกันในที่สุด  วันนี้เลยเหมือนกลับมายืนที่เดิมอีกครั้ง แต่เป็นแบบที่ไม่มีเค้าครับ ใจเราเผลอเมื่อไหร่ ก็ไปคิดถึงเค้านะครับ แปลก

ช่วงนี้มาอยู่บ้านตัวเองแล้ว  คืนบ้านเช่าย้ายข้าวของกลับเรียบร้อย ต้องห่างเพื่อนออกมาหลายสิบกิโล คิดถึงเพื่อนเหมือนกัน  ผมออกจากบ้านไปนาน มานั่งนับว่าจากบ้านไปนานเท่าไหร่ ผมก็ตกใจกับจำนวนปีที่คาดไม่ถึง แปดปี นานทีเดียวนะครับตั้งแต่เรียนจบมัธยมโน่น

Home Sweet home, I’m heading home again.

ปล.อาการป่วยดีขึ้นแล้วครับ มีไอ กับหายใจติดขัดนิดหน่อย แต่ก็ไม่รู้ว่าโรคกรดไหลย้อนนี่มันจะหายรึเปล่า ช่วงนี้ปวดตลอดเลยครับ

อากาศหนาวขึ้นทั่วประเทศ  รักษาสุขภาพกันด้วยนะครับ