กำลังคิดว่าจะกลับไปอยู่บ้าน  โอกาสดีๆก็เฉียดเข้ามาใกล้จนอดที่จะคว้าเอาไว้ไม่ได้

และแล้วท้ายสุด ก็ได้งานอย่างที่อยากทำมาแบบโชคช่วย

เริ่มจากเปิดไปเห็นตำแหน่งงานว่างในเว็บ ก็เลยส่งเมลล์ไปสมัครดู  เช้าวันรุ่งขึ้นก็มีสายมาเชิญให้เข้าไปสัมภาษณ์

ก็พอดีกับที่หยุด เลยเข้าไปลองดู  คุยไปคุยมาเรื่องงานก็โอเค  สมบุกสมบันพอตัว

กลับมาบ้านก็คุยกับพ่อว่าน่าจะขอเงินเดือนไปมากกว่านั้นนะเพราะว่างานท่าทางจะหนักเอาการ

เย็นวันถัดมาเค้าก็โทรมาแจ้งว่าอยากจะให้เราไปร่วมงานด้วย มีเหรอที่ผมจะปฎิเสธ

ที่น่าตกใจกว่านั้นก็คือ เค้าเสนอเงินเดือนให้มากกว่าที่ขอไปห้าสิบเปอร์เซ็นต์  ตกใจนิดๆแต่ว่างานกับเงินมันก็น่าจะสมน้ำสมเนื้อกัน

เค้าว่ายิ่งสูงมันก็ยิ่งหนาว  แต่เราจะรู้ได้ยังไงหากว่าเราไม่เคยอยู่ที่สูง

ว่าแล้วผมก็ตบเท้าเข้าร่วมตะลุยความหนาวด้วยซะเลย

ช่วงนี้อารมณ์ดีกว่าปกติ  อารมณ์อย่างนี้ไม่มีมานานมากๆแล้ว

ก็ตั้งแต่กุมภามาไม่เห็นว่าจะมีวันไหนที่รู้สึกดีเหมือนที่เป็นอยู่อย่างตอนนี้

สองสามสัปดาห์ที่ผ่านมา มีความสุขตลอดกับอะไรหลายๆอย่างที่อยู่รอบตัว

แม้ว่าจะผิดหวังเรื่องรัก  ไม่ได้อยู่กับคนที่รัก เพราะว่านั่นมันคือสิ่งที่เป็นไปไม่ได้

แต่เมื่อใจยอมรับกับชะตากรรมต่างๆที่ต้องเผชิญได้ 

ผมก็ค้นพบว่าโลกนี้ นอกจากคนที่เรารักคนนึงแล้ว มันยังมีอะไรที่สวยงามและเหมาะสมกับผมอีกตั้งหลายอย่าง

เริ่มกลับมามีความสุขกับคนรอบข้าง และสิ่งที่เห็น  ซึ่งมันก็ทำให้หัวใจชุ่มชื่นดีเหมือนกัน

เก็บรอยยิ้มของชาวบ้าน มาเป็นของเรา