Basement Story's profileSince we metPhotosBlogListsMore Tools Help

Blog


    September 27

    มันป่วยจากข้างใน

    ออกไปยืนดูท้องทะเลสีฟ้ากว้างไกล  ขอบฟ้าตัดกับท้องทะเลเป็นเส้นเด่นชัดอยู่ไกลโพ้น

    ยืนให้สายลมมัดพัดเอาไอทะเลเข้ามาสัมผัสกับใบหน้า

    ฟังเสียงคลื่นที่เคลื่อนเข้ากระทบกับโขดหินด้านล่าง

    ผมว่าง  ว่างจนเหมือนตัวเองไร้ประโยชน์

    แอบคิดอะไรเพลินๆ คิดถึงอนาคตที่ไม่แน่นอนกับปัจจุบันที่ลุ่มๆดอนๆ

    หากว่าอนาคตเรากำหนดได้ ทำไมชีวิตผมถึงต้องกลายมาเป็นแบบนี้

    หลายปีที่เติบใหญ่ เท่าที่จำความได้  ไม่เคยมีครั้งไหนที่ปัญหาชีวิตเข้ามาถาโถมเยอะขนาดนี้

    มันไม่ใช่แค่เรื่องรัก แต่มันมีอีกหลายอย่างที่ทำให้ต้องคิด ต้องเครียดอยู่ตลอดเวลา

    ครั้นหลับตา ก็เหมือนจะไม่ได้หลับ เรื่องราวต่างๆมากมายมักจะวนเวียนเข้ามาขัดจังหวะการนอนอยู่เรื่อย

    หากว่าสุขภาพจิตดี  เราก็คงจะมีสุขภาพกายที่ดีด้วย  แต่เมื่อสุขภาพจิตไม่ดี ผมก็รู้สึกกลายๆว่าตัวเองคงจะป่วย

    แม้ไม่ได้ป่วยกาย ไม่สบายอย่างเห็นได้ชัด แต่ข้างในใจลึกๆมันรู้ได้ว่า ผมป่วย

    และนับวัน อาการป่วยมันก็ยิ่งแย่ลง  เคยรู้สึกเหมือนกันว่าร่างกายมันเพลีย ไม่กระปรี้กระเปร่า

    ผมรู้สึกว่าตัวเองเหม่อ บางครั้งอยากจะเงียบก็เงียบ จนใครหลายคนปรับอารมณ์ไม่ทันกับสิ่งที่ผมเป็น

    ยามที่ชีวิตท้อแท้ สิ้นหวัง เหมือนเจอทางตัน คนส่วนใหญ่เค้าผ่านมันไปยังไง

    หรือว่าสิ่งที่คนเราต้องการ มันก็แค่กำลังใจ กำลังใจที่คอยผลักดันให้ชีวิตก้าวข้ามปัญหาต่างๆไป

    แล้วแหล่งที่มาของกำลังใจล่ะ มันมาจากไหน และมันสร้างได้ยังไง 

    รู้สึกแย่มากๆกับชีวิตช่วงนี้  เหมือนกับหายใจเล่นไปวันๆโดยที่ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไป

    มันหดหู่ เครียด และก็ยากเหมือนกันที่จะพรรณนาออกมาเป็นภาษาสวยๆ

     

     

     

    หลับตา สูดเอาไอทะเลเข้ามาเต็มปอด แล้วผมก็กลับมานั่งคิดอะไรอยู่เงียบๆคนเดียวอีกครั้ง

    สายลม แสงแดด เกลียวคลื่น มันควรจะเป็นสิ่งที่ทำให้คนมีความสุข หน้าเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม

    แต่สำหรับผม แม้จะแบเท้าเหยียบไปบนผืนทรายแทบทุกวัน  ชื่นชมความงามของทะเลแทบทุกวัน

    ฟังเสียงโครมครามยามที่คลื่นเข้ากระทบฝั่งทุกวัน  แต่กลับรู้สึกได้ว่า  สิ่งนั้น มันไม่ได้ทำให้ผมมีความสุขอย่างคนทั่วไป

    หรืออาจเป็นเพราะผมต่าง ต่างจากคนอื่นๆ ความสุขที่คนทั่วไปรับรู้ได้ ผมกลับรับมันไม่ได้

    หรือสาเหตุมันอาจจะอยู่ที่ใจ  มันถึงทำให้ผมตกอยู่ในอารมณ์มัวๆของตัวเองอย่างนี้  “หัวใจที่ไร้จิต”

     

    ปล.1 ผมคิดว่าผมป่วย ป่วยมากๆ รู้สึกแย่จากข้างใน  แม้ข้างนอกจะดูไม่ออกเท่าไหร่  แต่ผมเองที่เป็นเจ้าของกาย บอกได้คำเดียวว่ามันป่วย และมันหนักเอาการทีเดียว

    ปล.2 หากจะมีซักวิธีที่รักษาโรคนี้ได้ มันจะดีอย่างยิ่ง  แต่ใครเลยจะรู้ว่าผมเป็นโรคอะไร ในเมื่อตัวผมเองก็ยังงงๆ

    ปล.3 ทริปที่วางไว้ น่าจะช่วยให้หัวใจและกายกลับมาเหมือนเดิมได้ ไม่มากก็น้อย

    ปล.4 รอวันที่ใจและกาย  จะกลับมาสมบูรณ์อีกครั้ง

     

     

    Comments (6)

    Please wait...
    Sorry, the comment you entered is too long. Please shorten it.
    You didn't enter anything. Please try again.
    Sorry, we can't add your comment right now. Please try again later.
    To add a comment, you need permission from your parent. Ask for permission
    Your parent has turned off comments.
    Sorry, we can't delete your comment right now. Please try again later.
    You've exceeded the maximum number of comments that can be left in one day. Please try again in 24 hours.
    Your account has had the ability to leave comments disabled because our systems indicate that you may be spamming other users. If you believe that your account has been disabled in error please contact Windows Live support.
    Complete the security check below to finish leaving your comment.
    The characters you type in the security check must match the characters in the picture or audio.

    To add a comment, sign in with your Windows Live ID (if you use Hotmail, Messenger, or Xbox LIVE, you have a Windows Live ID). Sign in


    Don't have a Windows Live ID? Sign up

    Nat Boonmarkwrote:
    จิตแพทย์---
    กรูนึกภาพไม่ออกว่าจิตแพทย์คนนั้นจะมีสภาพยังไง
    หากต้องมาเจอคนไข้ติสต์แตกกระเจิงพันเมิง
    ---อาจลาออกจากวงการไปเลยมั้ง

    เมิงให้เวลากับเรื่องแย่มากไปรึป่าว มัวแต่จมอยู่กับมัน
    แล้วปิดตัวเองให้อยู่ในวังวนความทุกข์

    เอาเวลามาทำในสิ่งที่ชอบดีกว่า อย่าปล่อยให้ตัวเองว่างนัก
    กรูอยากเ็ห็นเมิงคนเดิมที่เคยเป็น
    Sept. 29
    มีทริปไปไหนอีกอะ

    มึงดูป่วยตลอดเวลานั่นแหละ
    ไปหาจิตแพทย์ อะ

    ดีมากมาก เค้าจะทำให้เราพูดออกมา
    แล้วแกอาจจะดีขึ้น
    Sept. 28
    Most Wantedwrote:
    รู้ไรป่ะ อ่านตอนแรกๆกำลังอิเมนท์ว่า ให้ไปเที่ยวซะ แต่เพอเลื่อนเมาส์ลงมาเห็น ปล.3 ก็เลยคิดว่าคำแนะนำของเราคงไม่จำเป็นแล้ว

    เป็นโรคซึมเศร้ารึป่าวเทอ รักษาแพงเอาการนะ ไปหาจิตแพทย์ดีไหม
    คำเตือน*** ไม่ควรอยู่ตามลำพัง ***ไม่ควรซื้อยาทานเอง***ห้ามดื่มเกินวันละสองขวด (หมายถึงเหล้าย่ะ ไม่ใช่เบียร์)
    ^_^
    Sept. 28
    อาการน่าเป็นห่วง
    ตัวมึงเองยังไม่รู้เลยนะว่าเป็นอะไร
    แต่กรูว่าโรคหัวใจมันรักษาไม่ยากหรอกนะ จากประสบการณ์
    เพียงแต่ว่า มึงตั้งใจรักษาตัวเองขนาดไหน
    ถ้ามึงตั้งใจจริง ไม่นานหัวใจจะเข้มแข็งแล้วร่างกายจะแข็งแรง
    สู้สู้
    ปล.ขอค้าน "ผมคิดว่าผมป่วย ป่วยมากๆ รู้สึกแย่จากข้างใน แม้ข้างนอกจะดูไม่ออกเท่าไหร่ " แต่กรูดูออกนะเฟ้ย มึงหรอกตาเพื่อนไม่ได้หรอก
    Sept. 28
    mafaiwrote:
    ใช่ มึงป่วย!
    ป่วยเพราะใจมึงเอาแต่สั่งให้คิดตลอดเวลาว่า"กูป่วยๆ"
    ถึงกูไม่ได้เป็นหมอ แต่กูว่ามึงเป็นโรคว่ะ
    โรคใจเป็นนาย กายเป็นบ่าว รู้จักไหม
    ถ้ามึงมัวแต่ทำตัวอ่อนแอตามหัวใจของมึงอย่างนี้ไปเรื่อยๆ
    กี่ล้านกำลังใจsจากใครๆก็ไม่ช่วยหรอก
    กูรักมึงนะเนี่ย
    แต่มึงต้องรักตัวมึงเองด้วย
    เข้าใจ๋?
    Sept. 27
    mafaiwrote:
    ใช่ มึงป่วย!
    ป่วยเพราะใจมึงเอาแต่สั่งให้คิดตลอดเวลาว่า"กูป่วยๆ"
    ถึงกูไม่ได้เป็นหมอ แต่กูว่ามึงเป็นโรคว่ะ
    โรคใจเป็นนาย กายเป็นบ่าว รู้จักไหม
    ถ้ามึงมัวแต่ทำตัวอ่อนแอตามหัวใจของมึงอย่างนี้ไปเรื่อยๆ
    กี่ล้านกำลังใจsจากใครๆก็ไม่ช่วยหรอก
    กูรักมึงนะเนี่ย
    แต่มึงต้องรักตัวมึงเองด้วย
    เข้าใจ๋?
    Sept. 27

    Trackbacks

    The trackback URL for this entry is:
    http://inoom.spaces.live.com/blog/cns!4BE5FD6242C6647B!4655.trak
    Weblogs that reference this entry
    • None