Basement Story's profileSince we metPhotosBlogListsMore ![]() | Help |
|
September 27 มันป่วยจากข้างในออกไปยืนดูท้องทะเลสีฟ้ากว้างไกล ขอบฟ้าตัดกับท้องทะเลเป็นเส้นเด่นชัดอยู่ไกลโพ้น ยืนให้สายลมมัดพัดเอาไอทะเลเข้ามาสัมผัสกับใบหน้า ฟังเสียงคลื่นที่เคลื่อนเข้ากระทบกับโขดหินด้านล่าง ผมว่าง ว่างจนเหมือนตัวเองไร้ประโยชน์ แอบคิดอะไรเพลินๆ คิดถึงอนาคตที่ไม่แน่นอนกับปัจจุบันที่ลุ่มๆดอนๆ หากว่าอนาคตเรากำหนดได้ ทำไมชีวิตผมถึงต้องกลายมาเป็นแบบนี้ หลายปีที่เติบใหญ่ เท่าที่จำความได้ ไม่เคยมีครั้งไหนที่ปัญหาชีวิตเข้ามาถาโถมเยอะขนาดนี้ มันไม่ใช่แค่เรื่องรัก แต่มันมีอีกหลายอย่างที่ทำให้ต้องคิด ต้องเครียดอยู่ตลอดเวลา ครั้นหลับตา ก็เหมือนจะไม่ได้หลับ เรื่องราวต่างๆมากมายมักจะวนเวียนเข้ามาขัดจังหวะการนอนอยู่เรื่อย หากว่าสุขภาพจิตดี เราก็คงจะมีสุขภาพกายที่ดีด้วย แต่เมื่อสุขภาพจิตไม่ดี ผมก็รู้สึกกลายๆว่าตัวเองคงจะป่วย แม้ไม่ได้ป่วยกาย ไม่สบายอย่างเห็นได้ชัด แต่ข้างในใจลึกๆมันรู้ได้ว่า ผมป่วย และนับวัน อาการป่วยมันก็ยิ่งแย่ลง เคยรู้สึกเหมือนกันว่าร่างกายมันเพลีย ไม่กระปรี้กระเปร่า ผมรู้สึกว่าตัวเองเหม่อ บางครั้งอยากจะเงียบก็เงียบ จนใครหลายคนปรับอารมณ์ไม่ทันกับสิ่งที่ผมเป็น ยามที่ชีวิตท้อแท้ สิ้นหวัง เหมือนเจอทางตัน คนส่วนใหญ่เค้าผ่านมันไปยังไง หรือว่าสิ่งที่คนเราต้องการ มันก็แค่กำลังใจ กำลังใจที่คอยผลักดันให้ชีวิตก้าวข้ามปัญหาต่างๆไป แล้วแหล่งที่มาของกำลังใจล่ะ มันมาจากไหน และมันสร้างได้ยังไง รู้สึกแย่มากๆกับชีวิตช่วงนี้ เหมือนกับหายใจเล่นไปวันๆโดยที่ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไป มันหดหู่ เครียด และก็ยากเหมือนกันที่จะพรรณนาออกมาเป็นภาษาสวยๆ
หลับตา สูดเอาไอทะเลเข้ามาเต็มปอด แล้วผมก็กลับมานั่งคิดอะไรอยู่เงียบๆคนเดียวอีกครั้ง สายลม แสงแดด เกลียวคลื่น มันควรจะเป็นสิ่งที่ทำให้คนมีความสุข หน้าเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม แต่สำหรับผม แม้จะแบเท้าเหยียบไปบนผืนทรายแทบทุกวัน ชื่นชมความงามของทะเลแทบทุกวัน ฟังเสียงโครมครามยามที่คลื่นเข้ากระทบฝั่งทุกวัน แต่กลับรู้สึกได้ว่า สิ่งนั้น มันไม่ได้ทำให้ผมมีความสุขอย่างคนทั่วไป หรืออาจเป็นเพราะผมต่าง ต่างจากคนอื่นๆ ความสุขที่คนทั่วไปรับรู้ได้ ผมกลับรับมันไม่ได้ หรือสาเหตุมันอาจจะอยู่ที่ใจ มันถึงทำให้ผมตกอยู่ในอารมณ์มัวๆของตัวเองอย่างนี้ “หัวใจที่ไร้จิต”
ปล.1 ผมคิดว่าผมป่วย ป่วยมากๆ รู้สึกแย่จากข้างใน แม้ข้างนอกจะดูไม่ออกเท่าไหร่ แต่ผมเองที่เป็นเจ้าของกาย บอกได้คำเดียวว่ามันป่วย และมันหนักเอาการทีเดียว ปล.2 หากจะมีซักวิธีที่รักษาโรคนี้ได้ มันจะดีอย่างยิ่ง แต่ใครเลยจะรู้ว่าผมเป็นโรคอะไร ในเมื่อตัวผมเองก็ยังงงๆ ปล.3 ทริปที่วางไว้ น่าจะช่วยให้หัวใจและกายกลับมาเหมือนเดิมได้ ไม่มากก็น้อย ปล.4 รอวันที่ใจและกาย จะกลับมาสมบูรณ์อีกครั้ง
Comments (6)
TrackbacksThe trackback URL for this entry is: http://inoom.spaces.live.com/blog/cns!4BE5FD6242C6647B!4655.trak Weblogs that reference this entry
|
|
|