ย้อนความไปนิดนึง  สองวันก่อนกลับบ้านไปในสภาพหมดเนื้อหมดตัว  แต่แบบว่าต้องกลับไปตามคำบัญชาการของพ่อแม่  ถ้าไม่กลับไปทำบุญเดือนสิบปีนี้ ที่บ้านก็จะไม่มีเปรต  ก็เลยต้องกลับ ก็เจอญาติๆมากหน้าหลายตา  แต่บรรยากาศและสีสันเดือนสิบสมัยนี้มันก็ยังไม่คึกคักเท่าตอนเด็กๆอยู่ดี  อย่างไรก็แล้วแต่ ที่วัดเราก็ได้เจอฝูงชนคลาคล่ำไปทั่วลานวัด ก็รู้สึกร้อนๆเพราะว่านี่มันคือวัด มันไม่ใช่ที่ของเรา  เกลียดอยู่อย่างคือ งานวัดใหญ่ๆแบบนี้ทีไร ผู้คนก็มักแต่งตัวสวยๆเครื่องประดับหรูๆ ประมาณว่าที่บ้านมีฝังอยู่ในโอ่งเท่าไหร่ขุดเอามาแต่งให้หมดอย่างนั้นแหละ  ที่ไม่ชอบคือเราไม่มีอะไรใส่  ดูๆไปไม่รู้งานบุญหรืองานโชว์เครื่องประดับ อัญมณี บางคนแต่งตัวแบบว่า แม่เจ้า ยังกล้าเข้าวัดอีก  การศึกษาอันสูงส่งไม่ได้ช่วยแต่อย่างใด  แต่บ่นไปก็เท่านั้นเพราะว่าในใจลึกๆแล้วทุกคนคงจะอยากมาทำบุญ

คุณนายแม่ให้เงินเติมน้ำมันตามที่สัญญา แต่ท่าทางน้ำมันที่เหลือในถังน่าจะพอขับกลับภูเก็ตได้  ไม่เติมดีกว่า เก็บเงินไว้ประทังชีวิตในช่วงท้ายๆของเดือน แล้วก็ประคองขับมาจนถึงภูเก็ต  ไฟเตือนน้ำมันก็แดงหราตั้งแต่ไหนแต่ไร  ได้แต่แอบภาวนาว่าอย่าเพิ่งหมด

แล้วเรื่องก็เกิดขึ้นเมื่อเช้านี้ ตื่นสายแบบไม่ได้ตั้งใจ เลยพลาดรถพนักงานเที่ยวตีห้า ตื่นมานาฬิกาก็ผ่านตีห้าไปสองนาทีแล้ว

รีบอาบน้ำแต่งตัวอย่างสุดชีวิต แต่ก็ไม่วาย เสร็จแล้วก็มายืนสูบบุหรี่ปล่อยอารมณ์  คว้ากุญแจได้ก็รี่ไปยังรถ  สตาร์ทเครื่อง แครกๆ ครั้งที่หนึ่ง แครกๆ ครั้งที่สอง แครกๆ ครั้งที่สาม แครกๆ ครั้งที่สี่ ห้า หก  คนบนตึกเริ่ม ตื่น เพราะมันยังเช้าจัดอยู่ เริ่มอายๆ พอคนเริ่มปิดประตูเข้าห้องก็รีบออกจากรถจับมอไซค์สตาร์ทบึ่งออกมาทันที สาเหตุที่มันสตาร์ทไม่ติดไม่ใช่อื่นไกล  น้ำมันที่พยายามฝืนขับมาจากบ้านเมื่อวันก่อน มันคงจะหมดถึงหยดสุดท้ายพอดี

แต่เรื่องมันยังไม่จบแค่นั้น มอไซค์ที่ใช้ขี่ทุกวี่ทุกวัน จะมีอัตราการเติมน้ำมันเฉลี่ยสองสัปดาห์ครั้ง  ก็เพราะว่าจากห้องไปโลตัส มันไม่ได้ใช้น้ำมันเยอะเท่าไหร่ ขับๆมาได้ซักระยะ เหลือบไปมองที่เข็มน้ำมัน อ้าวเฮ้ย ไหงเหลืออยู่แค่นี้ ตีห้าปั้มไม่เปิด  นี่กูต้องฝืนแบบไร้น้ำมันอีกเหรอวะเนี่ย

จนแล้วจนรอดก็ขับรถมาถึงโรงแรมได้อย่างปลอดภัยไร้เครื่องสะดุด  แต่ปัญหามันอยู่ที่ว่า รัศมีสี่กิโลเมตรรอบโรงแรมเนี่ย  นอกจากแคมป์คนงานพม่าแล้ว มันไม่มีอะไรเลย  อย่าว่าแต่ปั๊มน้ำมันเลย บ้านคนไทยซักหลังยังหายาก  แล้วคราวนี้ตอนกลับกูจะกลับยังไงล่ะ เข็นไป หรือว่าจอดทิ้งไว้ค่อยกลับมาเอาดี เพราะประสบการณ์การขับมอไซค์มากว่าสิบสองปี น้ำมันที่เหลืออยู่ มันคงไม่ถึงชมชนเป็นที่แน่นอน

ปล.         1. ช่วงนี้หน้าเ หี้ย โทรมได้อีก  ขอบตาคล้ำ ใครที่เจอพลันคิดไปได้ว่าอยู่สวนสัตว์เชียงใหม่

                2. เป็นกังวลอย่างสบายใจ  งงละสิ

                4. เห็นเพื่อนเที่ยวแล้วกระตุ้นต่อมอยากมากๆ  แต่เงินในกระเป๋าดันไม่เอื้ออำนวย

                5. รัก และ คิดถึง

สวัสดี