ม่านหมอกแห่งความหนาวเย็นล่องลอยขึ้นเหนือยอดเขาลูกเตี้ยๆที่อยู่ตรงหน้า

แสงอาทิตย์รางๆจับตรงปลายขอบฟ้า ไร้วี่แววของเมฆมหึมาลอยขวาง

นี่คงเป็นวันแรกในรอบหลายๆวันที่ขอบฟ้ามีช่องว่างมากพอให้อาทิตย์สาดแสงลงมาได้แบบเต็มที่

ขับรถออกมาตามถนนแคบๆ ไร้รถราแออัดเหมือนวันวาน

พระสงฆ์สองสามรูปเดินประกอบกิจสงฆ์ยามเช้า ไม่พึ่งพาพกร่มเหมือนวันก่อน

ไม่นานให้หลัง กลุ่มเมฆซึ่งดูเหมือนจะจากฟ้าไปแล้วได้กลับมารวมตัวขึ้นมาเป็นก้อนใหญ่อีกครั้ง

ฉันมองดูก้อนเมฆ จากการคาดการณ์ อีกไม่นานเม็ดฝนคงร่วงหล่นลงมาจากฟ้าอีกเป็นแน่

แล้วก็เหมือนที่คาดไว้ สายฝนโปรยปรายขณะนั่งขดกายอยู่ในรถ

แต่เพียงไม่นานเมฆฝนก็คล้อยเคลื่อน อาจจะเป็นเพราะแรงแห่งสายลมที่โชยโบก

แย้มแรกของแสงแดดที่ถูกบดบังโดยก้อนเมฆมาชั่วระยะเวลาหนึ่ง

นำมาซึ่งความหวังและการก้าวเดินของสรรพชีวิตบนผืนดิน

ยวดยานบ่ายหน้าเข้าสู่ท้องถนนอีกครั้ง เสื้อกันฝนถูกปลดระวางอย่างไม่ใยดี

ชีวิตกลับมาดำเนินอย่างปกติอีกครา แต่คงไม่นานเพราะตรงขอบฟ้าไกลๆ เมฆก้อนใหม่กำลังเคลื่อนเข้ามาอีกครั้ง

และเมื่อสายฝนมาเยือนรูปแบบการดำเนินชีวิตของคน ก็คงต้องเปลี่ยนไปอีกครั้ง

เมฆและเม็ดฝนที่ร่วงหล่น คงจะเปรียบได้กับมรสุมแห่งชีวิต

หากบนโลกนี้มีแดดสลับกับมรสุม ชีวิตของคนเราก็คงเลี่ยงไม่ได้ที่จะเจอทั้งทุกข์และสุข

หากจะมีชีวิตยืนหยัดอยู่ต่อไปได้ เราก็ต้องพร้อมที่จะปรับตัวอยู่เสมอ

พร้อมที่จะรับทั้งแดดและฝน พร้อมที่จะรับทั้งทุกข์และสุข

หากวันนี้เรากำลังเผชิญหน้ากับความสุข เราก็จงเตรียมใจที่จะรับกับทุกข์ที่จะมาเยือนในไม่ช้า

และหากวันนี้เรากำลังจมดิ่งไปกับความทุกข์ จงมีหวัง เพื่อที่วันนึง เราจะกลับไปมีความสุขอีกครั้ง

                สายฝนข้างนอกกำลังโปรยปรายลงมาหนาเม็ดขึ้นเรื่อย แต่จะกลัวไปทำไม ในเมื่อเรามีหวัง อีกซักพักสายฝนก็คงพัดผ่าน และแสงแดดก็จะมาเยือนอีกครั้ง

.....ฝนตก แต่ทำไมยังต้องเดินตากฝนคนเดียว......   เสียงเพลงช่างเข้ากับบรรยากาศจริงๆ